glazenier - kleurenadviseur

curriculum vitae

Geboren 1929.
Glazeniersopleiding bij professor Joris Van de Broek.
Van 1950 tot 1960 glazenier te Kinshasa, Kongo.
Gewezen leraar aan het Atheneum te Kinshasa, de Academie te Mortsel en gastdocent aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen.
Van bij de stichting lid van het "Centre International du Vitrail te Chartres", Frankrijk.
Gewezen administrateur bij de "Commissie voor de Belgische Glazenierskunst".
Stichtend lid van de "Vlaamse Vereniging van Glaskunstenaars" en van het Glas Informatiecentrum.
Als kleurenkundige verbonden aan het "Scandinavian Colour Institute" te Stockholm, en docent aan het "European Colour Centre" te Brussel
Premie voor monumentale kunst van de provincie Antwerpen 1970.
Bijzondere vermelding Prijs Edm. Van Dooren voor Monumentale Kunst 1974.
Werk in het Museum voor Afrikaanse Kunst te Kinshasa.

Bijzonderste opdrachten
Kathedralen van Kinshasa, Niangara en Bakwanga (glas in lood).
Universitaire Campus Kinshasa - Kimuenza (glasbeton).
Hoofdpostgebouw, Atheneum en Meteorologisch Instituut te Kinshasa (brandglas).
Luchthavengebouw Kinshasa - N'Djili (glasbeton).
Kerk der paters Dominicanen te Knokke-Zoute (4 gebrandschilderde ramen).
St. Bernadettekerk te Mortsel (glasbeton).
St. Guibertuskerk te Schilde (brandglas).
St. Philippuskerk e Schoten (glas in lood).
Kapel van de zusters Benedictinessen te Schoten (glas in lood).
St. Pauluskerk te Antwerpen. Weekkapel (2 gebrandschilderde glas in loodramen).
Gemeente huizen te Schelle en Lanaken (glasbeton) en te Mortsel (brandglas).
Stadsschouwburg Antwerpen (glasbeton 8 x 32 m).
Cultureel Centrum Mark Liebrecht te Mortsel (decoratie brandscherm toneelzaal).
Geselecteerd als ontwerper voor glasramen in de St. Baafskathedraal te Gent.
Restauratie historische glasramen in de O.L.V-kathedraal te Antwerpen, de wintertuin van de zusters Ursulinen te O.L.V. -Waver, de crypte van het Ijzermonument te Diksmuide.

2640 actief
6e jrg nr. 2, juli-augustus 2004

Stoplicht bij
"Meester-Glazenier Herman Wauters"
door Marcel Pira

“Ik ben niet van gisteren”, zo begint Herman Wauters zijn verhaal over zijn bewogen leven. “Naar ooggetuigen mij verzekerden werd ik op 16 juli 1929 te Berchem geboren, het jaar van de wet op de dierenbescherming. Sedertdien is een wettelijke verplichting dieren menselijk te behandelen en mag men enkel nog de beest uithangen met mensen”.

De welhaast 75-jarige praat met pretoogjes vaardig en spits over zijn jeugd, familie en kunstbetrachting, over de samenleving van vandaag. Alles in en rond hem siddert van vitale creativiteit. Goed vertrouwd met de communicatietechnologie is zijn bureel grenzend aan zijn leefkamer en atelier in de Hof Van Riethlaan 71 te Mortsel een commandopost van waaruit hij zelfzeker zijn doen en laten beheert.
Out of Europe: Als enig kind mocht hij dromen bouwen aan de tekentafel van zijn begaafde vader-architect. Zijn meest geliefd speelgoed was een eenvoudige caleidoscoop waarin hij voor het eerst wisselende roosvensters ontdekte, die met hun spetterende kleurenvariatiesde voorboden werden van zijn latere creaties in glasbeton. De gelukkige jaren werden plots verzuurd door de wispelturige naoorlogse repressie. Een compleet onterechte veroordeling van zijn Vlaamsbewuste ouders verstoorde danig zijn middelbare studies aan het Atheneum van Deurne. Gelukkig werd hij opgevangen in het tehuis dat Maria Pil-Van Gastel in 1946 had gesticht voor de kinderen van de door de repressie geïnterneerde ouders. Het doorvallend licht in de natuur boeide hem mateloos. Hierdoor bekwam hij een leercontract met vier jaar glazeniersopleiding bij professor Joris Van de Broek. De academies Lier en Antwerpen en de Grafische Kunstanstalt te Chemnitz werden de startblokken voor zijn niet aflatende kunstmarathon.
Out of Europe : in 1950 verlaat hij het land dat hem diep kwetste en ontdekt hij in Kinshasa een nieuwe voedingsbodem voor zijn temperament. Nieuwe materialen is hierbij de koploper. Voor hem is dat geen evolutie maar een revolutie. ‘Gedaan de barokke verwording van schilderen op glas. Wij schilderen opnieuw met glas. Het beton wordt drager van glas dat zijn eigen leven gaat leiden van flonkerend licht en transparante klaarheid.” Deze verfrissende visie wordt aangewakkerd door de tropische kleurenweelde van het Afrikaans continent. De integratie met zijn nieuwe omgeving verloopt spontaan, niet schokkend.
Tentoonstellingen in 1951 en 1957 vestigen zijn gezag met een reeks indrukwekkende opdrachten als resultaat: brandglas in de kathedralen, glasramen in openbare gebouwen, de eerste glasbetoncreaties in de Lovaniumuniversiteit en het luchthavengebouw van N’Djili. ’Zon in mijn ruiten, zon in mijn hart’, is het motto dat op zijn bestelwagen prijkt. Out of Africa: De liefde geeft hem nog sterkere slagkracht. In 1955 huwt hij met zijn muze Greet Van Boxelaere. Drie zonen worden in Kongo geboren: Jan, Dirk en Bart. Dan meldt zich het onheilsklimaat bij de onafhankelijkheidsverklaring in 1960. Totaal berooid keert de familie Wauters naar Vlaanderen terug. Zelfs het dure beroepsglas wordt bij de onzorgvuldige overvaart verbrijzeld. Gedreven door hun optimisme (‘Scherven brengen geluk’) herbegint het echtpaar een odyssee op eigen bodem, eerst geholpen door de solidariteit onder collega’s-kolonialen. Koen, hun vierde zoontje, wordt geboren. Gevat spreekt men dan over ‘de vier Hermans-kinderen’. Opnieuw volgen er belangrijke opdrachten in de verschillende technieken die Herman in huis heeft. In de erehal van het Mortselse stadhuis (achterzijde) worden de motieven arbeid,vrede en naastenliefde bevattelijk aangereikt
Van zijn overgang van figuratie naar abstractie is het glasbeton van de Sint-Bernadettekerk in Mortsel een van de kroonjuwelen.
Hoofdvogel wordt in 1974 de bestelling van de zijgevel van de nieuwe Antwerpse KNS: 32m lang, 8.80m hoog, 220m2 glasoppervlakte, 132 panelen. Media en publiek applaudisseren dankbaar om zoveel durf en evenwicht. Omwille van het fysisch zware werk wordt glasbeton verlaten en komt tijdelijk de restauratie aan bod. In de kathedraal van Antwerpen werkt hij met Patrick de Jager jarenlang aan de restauratie van glasramen ‘Albrecht en Isabella’ (1616) en het ‘Engels Raam’(1503). Hun vakkundige aanpak geeft aan de restauratie een nieuw élan.
Polyvalent: Over de polyvalente begaafdheid van Herman Wauters als mens en als kunstenaar geeft dit artikel slechts een zwakke afstraling. Over zijn pionierswerk bij de Mortselse ‘Kunstkring Sirkel’, zijn aangeboren dichterschap, zijn pedagogische uitstraling als leraar en kleurenadviseur, zijn aanwezigheid op het internationale forum van de glazeniers, de talrijke onderscheidingen en de waardering, leest u meer in de kunstmonografie ‘Herman Wauters’ dat eerstdaags wordt gepubliceerd en te koop is in de betere boekhandel. Goud op snee geniet hij thans van een fraai familiaal en cultureel palmares, waarin zijn kinderen en tien kleinkinderen met nobele kleuren het brandraam van zijn leven sieren."